سلام من به نور عین زهرا

 جواد، ماه کاظمین زهرا

سلام من به غربت حریمش

 به کاظمین و صاحب کریمش

 سلام من به قلب بی قرارش

 که سوخته ز یار نابکارش

 سلام من به غربت نگاهش

 به چشم های منتظر به راهش

 سلام من به حال احتضارش

 به لحظه های سخت انتظارش

 دلش به دام عشق مبتلا بود

 در انتظار مقدم رضا بود

 به حال مرگ فتاده محتضر بود

 منتظر هم پدر و پسر بود

 درون حجره بس که ناله ها زد

 شراره بر تمام لاله ها زد

 قتلگه اش میان مسکنش بود

 وای خدا قاتل او زنش بود

 سیلی کین به چهرهٔ شرف زد

 کنار پیکرش نشست و کف زد

 درون حجره قلب لاله می سوخت

 برون حجره خصم شعله افروخت

 شروع به پای کوبی از جفا کرد

 فاطمه را به غصه مبتلا کرد

 دل ببرد به راه کاظمینم

 زائر بارگاه کاظمینم

 همان سرا که زائری ندارد

 همان وطن که غم از آن ببارد

 دو یاس خسته در نهاد دارد

 امام کاظم و جواد دارد

 عاشق پر بسته کاظمینم

 کبوتر خسته کاظمینم

 خدا کند رسم به کوی یارم

 که تشنه مِی از سبوی یارم

سیدمحمدمیرهاشمی