من کیستم مگر ، که بگویم تو کیستی

بسیار از تو گفته ام اما تو نیستی
 
من هرچه گریه می کنم آدم نمی شوم

ای کاش تو، به حال دلم می گریستی

باید چگونه روی دو پایم بایستم

وقتی به نیزه تکیه زدی تا بایستی

ای هرچه آب در به در ِ خاک ِ پای تو

در این زمین خشک به دنبال چیستی؟

باید بمیرم از غم این زندگانی ام

وقتی که جز برای شهادت نزیستی

زهرا بشري موحد